Columns

Gepubliceerd op mei 10, 2021, 8:35 pm
3 mins

Boekennieuws: Een boot, een tram en Rotterdam

Het worden spannende weken. Bloedspannende weken… In juni vinden namelijk de Spannende Boeken Weken plaats. Op 9 juni wordt in Bibliotheek Neude de Gouden Strop – de prijs voor het beste Nederlandse spannende boek uit het afgelopen jaar – uitgereikt op de Avond van het spannende boek. Er zijn acht genomineerde boeken die nog kans maken op die prijs. En ik wil die allemaal lezen. Ik ben nu bezig aan het derde boek. Hieronder wat ik er van vind. ORAKEL – THOMAS OLDE HEUVELT: Een echte horrorthriller. Twee tieners vinden een achttiende-eeuws zeilschip in een weiland. Eén van hen gaat kijken en gaat een luik binnen. En komt er niet meer uit… Het begin van nog veel meer ellende. Een mysterieus verhaal vol bovennatuurlijke elementen. Intrigerend concept, spannend opgeschreven. De auteur is bekend van de bestseller “Hex” en dit is ook weer een pakkend boek. Aanrader DE RUSSISCHE CONNECTIE – GERRIT BARENDRECHT Een historische thriller, vervolg op “De Parijse connectie”. Amsterdam, 1889. In hartje Amsterdam vindt een bomaanslag op een tram plaats. Rechercheur Julius Katz gaat samen met journaliste Ida (zeer ongebruikelijk in die tijd, een vrouwelijke journalist) op onderzoek uit en infiltreert in een anarchistische cel. Je ruikt de stank in de sloppenwijken van de hoofdstad, de enorme armoede is voelbaar. En het einde is superspannend, kan zo verfilmd worden. Ook een aanrader, ik ga zeker het eerste deel uit deze serie lezen! LENOIR – BAS HAAN Een thriller die zich afspeelt binnen de Rotterdamse drugswereld. Rechercheur Jacob Lenoir komt bij bewustzijn met een pistool in zijn hand. Naast hem ligt het lichaam van zijn zwager, een topadvocaat. Wat is er gebeurd? Een best wel rauw boek met veel geweld, corruptie en couleur locale. Het debuut van onderzoeksjournalist Bas Haan. Een lekker weglezende thriller, wel met wat clichés. Drie spannende boeken tot nu toe. Wat mij betreft allemaal kanshebbers op de hoofdprijs, met een lichte voorkeur voor “de Russische connectie”. Maar ik moet er nog vijf lezen. Ik heb dus nog wat te doen. We gaan op 9 juni zien of één van deze drie het gaat winnen!

Kates column: De vijver

In het huis van een kat wonen, heeft zo zijn voordelen. Ze wil nog wel eens mijn snuit schoonmaken of ik kan een paar van haar brokjes stiekem stelen, maar het allermooiste is dat een kat extreem goed is in niets doen. Kijk, ik ben een hond en van mezelf al best goed in luieren, maar het echte niets doen en uren en uren ergens naar staren, dat heeft de kat wel geperfectioneerd. Mijn mens doet het soms ook, maar dat is dan naar iets waar weer bewegende dingen in zitten en geluid uit komt – ze noemt het een teevee – ik snap er niets van. Het heeft geen luchtjes en je kunt er niet overheen rollen, het is niet lekker warm en het smaakt ook naar niets. Nee. Raar mens. Maar de kat? Die kan uren zitten kijken. Soms zit ze op de vensterbank, maar soms ook gewoon op het kussen op de grond. Maakt niet zo veel uit. Thuis kan ik niet naar buiten kijken, omdat ik van de kat niet op de vensterbank mag, maar gelukkig ga ik een paar keer per dag naar buiten met baasje. Die moet altijd lopen, hele einden en dat is vaak heel erg leuk, maar ze heeft ook wel eens geen tijd om overal te snuffelen. Maar ik heb wat verzonnen: de vijver. De vijver in de wijk heeft spuitend water en er zwemmen vogels in. Die moet ik natuurlijk goed in de gaten houden, want die horen ín het water en niet op de kant. Maar vanuit die vogels ben ik langzaam begonnen om mijn baasje te leren nietsdoen. Eerst achter de vogels aan die op de kant waren om ze te vertellen dat ze in het water hoorden en daarna steeds een beetje langer blijven kijken naar het water. Meestal ging ik erbij zitten, soms lekker liggen. Maar mijn mens kwam nooit. Het is heel raar, minimensen willen best in het gras spelen maar als minimensen grote mensen worden, willen ze ineens niet meer op het gras zonder dekentje. Terwijl dat juist zo heerlijk zacht is. Soms ging ze dan op een bankje zitten, maar dan is ze heel ver weg en dat is niet gezellig. En toen vond ik de vijver. De vijver heeft stenen die in treden naar het water lopen die in de middag heerlijk warm zijn. Ik ben er gewoon eens heen gewandeld en mijn mens ging gewoon mee. Ik ben gaan zitten en – je raadt het nooit – mijn mens ging naast me zitten. Niet eens op een stoel of een bankje. We luisteren dan samen naar het water wat uit de fontein komt, ik krijg af en toe een kriebel achter mijn oor en zo zitten we dan. Een beetje te kijken en te luisteren. Naar de vogels in de vijver en dat dankzij de kat die me dat geleerd heeft.

Vijf favoriete plekken van Sara Niknam

Wellicht heb je haar gezicht al wel eens gezien: Sara Niknam (19) was afgelopen gemeenteraadsverkiezingen verkiesbaar op plek zes van Socialisten Utrecht en zij is in die tijd veel in de weer geweest in onze buurt voor de campagne. Sara: ‘Ik woon nu ongeveer een jaar op Kanaleneiland, ik ben verhuisd vanuit Rotterdam voor mijn studie. Ik volg de studie BSc Liberal Arts and Sciences met de hoofdrichting Natuurkunde aan de Universiteit Utrecht. Ik heb het tot nu toe erg naar mijn zin gehad in de wijk, dus bij deze: mijn vijf tips in de buurt! 1.LANGS DE ROOSEVELTBOULEVARD Langs het Amsterdam-Rijnkanaal in Kanaleneiland zit een uitgestrekte boulevard waar je waarschijnlijk al bekend mee bent. Dit is een van mijn favoriete plekken om ‘s avonds een wandeling te maken. Er is mooi zicht op de zonsondergang, er hangt een gezellige sfeer, en het is leuk om er bootjes te kijken. Daarnaast bevindt zich in het gras een variatie aan speeltuinen, sportplekken en -veldjes en zitplekken. 2. AWESOMESPACE Op de Marcopololaan zit, in een vrij nietsvermoedend oud GGD-gebouwtje, eigenlijk een grote retro-gaming genaamd stichting Awesomespace. De ruimte is van binnen gevuld met oude gameconsoles en andere nostalgische gaming- en popcultuur-gerelateerde dingen. Het wordt gerund door vrijwilligers en je kan op woensdag- en vrijdagavonden tussen zeven en elf gratis aanbellen om binnen te komen kijken. Het is opgedeeld in verschillende themakamers en er zit zelfs een bar die drankjes en snacks verkoopt. Perfecte plek voor een leuk uitje met vrienden dus! Lees meer op hun eigen site: www.awesomespace.nl. 3. KRINGLOOP DE WIJKWINKEL Net als elke andere student met een eigen plek ben ik dol op de kringloop. Het is niet alleen betaalbaarder, maar maakt het ook makkelijker om een woning in eigen smaak in te richten zonder dat het een rib uit m’n lijf hoeft te kosten! Kringloop de Wijkwinkel is een grote zaak, met een uitgebreide selectie aan tech, kleding, platen, boeken, meubels, et cetera. Ik ben persoonlijk weer gebruik gaan maken van oude dvd’s, gezien het wisselende en ergens toch wat te onbetrouwbare aanbod van streamingsdiensten, en die waren hier gelukkig ook goedkoop op de kop te tikken! Kringloop de Wijkwinkel is een gezellige kringloop en wordt grotendeels gerund door vrijwilligers en mensen met dagbesteding. Leuk om met vrienden een middagje te gaan snuffelen, handig als je nog meubilair nodig hebt. 4. PARK TRANSWIJK Waarschijnlijk ook al bekend: Park Transwijk. In Rotterdam ben ik aan de rand van de stad opgegroeid, met vrij veel groen. Nu, wonende in Zuidwest, mis ik dat groen wel een beetje. Gelukkig zit er een vrij centraal gelegen park in onze wijk. Het is een fijne plek om te wandelen, fietsen, en om een rondje te lopen door de kinderboerderij. Al ben ik uiteraard geen kind meer, blijft het leuk om geitjes te aaien, lammetjes te kijken, een rondje te lopen langs de knaagdieren en de varkentjes, et cetera. Mijn partner is helaas een stuk minder van de dieren dan ik, dus ik heb deze lente nog weinig lammetjes gezien. Voor mensen met kinderen (of mededierenliefhebbers!) is het uiteraard ook een ideaal daguitje in de buurt. Verder is er ruimte om te barbecueën, skaten, of om gewoon in het zonnetje te picknicken. Er zit een flink meer in het park met in het midden een eilandje voor de vogels, dus ook leuk om gansjes te spotten (al sissen ze soms eng, aldus mijn partner). 5. DE IKEA Wat is er idealer dan op fietsafstand van de IKEA wonen? Goedkoop uit eten of een snack kunnen halen, makkelijk nieuwe meubels of decoratie kunnen kopen zonder extra te hoeven betalen voor bezorging, of gewoon een rondje lopen voor wat inspiratie. Ik ben zelf fan van de plantenafdeling, ze hebben een groot assortiment en de prijzen zijn goed. De Ikea is tot verrassend laat open, dus leuk om ’s avonds langs te gaan voor een winkeltripje en wat te eten.  

Boekennieuws: Echte democratie: vrijheid, gelijkheid en onzekerheid

We zijn allemaal burgers. We zijn niet allemaal voetballers, rappers of barista’s, maar burgers zijn we wel. Zo begint het boek En nou mag ik even! Op 16 maart 2022 vinden er in heel Nederland weer gemeenteraadsverkiezingen plaats. Ik ga altijd stemmen, gebruik dan verschillende stemhulpen om mij te informeren over de standpunten van politieke partijen, wat vind ik belangrijk. Maar het is elke keer weer knap ingewikkeld, voor onderwerp 1 heeft partij A de voorkeur, voor onderwerp 2 partij B, enzovoorts. Tijd om mij meer te verdiepen in de lokale politiek en onze democratie. Ik nam een stapeltje boeken mee naar huis en begon met En nou mag ik even! Dit boek van Menno Hurenkamp en Evelien Tonkens is een ideale introductie voor dat wat samen leven mogelijk maakt: burgerschap. Wat betekent het om in een democratisch land te leven? Wat betekent stemrecht als je het met geen enkele partij echt eens bent? Burgerschap ontstaat niet vanzelf schrijven de auteurs. Het is niet zoals verliefdheid, die je zomaar kan overvallen. Of zoals het weer, dat je nu eenmaal moet ondergaan. Burgerschap vraagt een hoop werk van alle betrokkenen. Je maakt je burgerschap zelf, dag in dag uit. Elke ontmoeting met een medeburger gebeurt lokaal, recht voor je neus, en dan komt het erop aan. Hoe ga je om met mensen die volkomen anders denken dan jij? Is het voor de samenleving voldoende wanneer we elkaar niet in de haren vliegen, of is er meer nodig? Een zeer helder boek dat stemt tot nadenken. Een aanrader! Een volgend boek uit de stapel is Gemeente in de genen: tradities en toekomst van de lokale democratie in Nederland. Democratie begint bij de gemeente. Daar ligt de bron van burgerschap, zeker in Nederland, zo schrijven Wim Voermans en Geerten Waling. Hier is de burger al eeuwenlang eigenaar van de lokale democratie. Van wie is de lokale democratie? De conclusie van de auteurs is dat een gemeente van oudsher eigendom is van burgers en inwoners, maar dat dat eigenaarschap bedreigd wordt: we schieten te ver door naar de gemeente vóór de burgers en gaan te veel voorbij aan de gemeente ván de burgers. Gemeenten zijn bezig technocratische projecten te worden waarmee lokale democratie wordt uitgehold; effectiviteit en efficiency winnen het van inclusiviteit. Ook de andere vier boeken las ik met veel interesse en ik leerde meer over democratie en politiek. Ik begrijp dat een gebrek aan kennis over lokale onderwerpen, standpunten en partijen voor veel mensen een reden is om niet te gaan stemmen. Maar de lokale democratie wordt gemaakt door ons, de inwoners van Utrecht. Het is van belang dat je je stem laat horen!  

Kates column: Dogfulness

Soms hè, soms moet ik als hond gewoon mijn poot stijfhouden. Want die baasjes zo nu en dan… De hele dag maar bezig, achter die tikdingen waar soms ook andere mensen in zitten, waar ik niets van snap, want hoe kun je nou elkaars kont ruiken als je in een machine zit, en als ze er niet mee bezig zijn, dan zijn ze nog druk bezig met dingen die totaal niet belangrijk zijn. Kijk, zoals ik het zie. Het leven bestaat maar uit een paar dingen die echt belangrijk zijn. Als allereerste een warm huisje om in te wonen waar ook een lekker bakje eten en een bak water voor me klaarstaan. Ik heb ook geleefd zonder dat huis en dat was echt verschrikkelijk. Ik ben dan ook heel blij dat ik weer een warm huisje heb en altijd brokjes om te eten. Daarna is het belangrijk dat er iemand is die me wil aaien en aandacht wil geven. Een bedje voor me maakt, een dekentje over me heen legt als het koud is en me vasthoudt als ik bang ben voor het onweer of vuurwerk. Ik heb dat allemaal en ik kan mijn baasje troosten als zij bang is voor iets. Eigenlijk heb ik nu alles wat een hond zich maar kan wensen. Daarna komen de dingen die baasjes vaak lijken te vergeten, maar juist een leven zo ontzettend mooi maken. Lekker op mijn rug in het zonnetje liggen of bij de vijver in het park zitten en kijken naar alle vogels in het water. Dan begint mijn baasje te roepen, dat ik door moet lopen of trekt aan mijn riem, maar ik hou mijn poot stijf. Ik ga echt nog niet meteen mee. Nog even van het uitzicht genieten. Laatst ook, toen hadden we heerlijk lui gewandeld in het park. Rustig aan naar de kinderboerderij, daar omheen, langs het grote veld, overal gesnuffeld, met vriendjes gelopen. En toen ineens waren we bij het stoplicht en mijn vriendjes gingen de andere kant uit naar hun huis. Mijn baasje kreeg ineens haast. Nou, niet hoor. Ik ben wel meegelopen, maar de zon scheen ook heel fijn. We liepen langs een plekje – vlakbij de voordeur – waar de zon echt perfect op scheen. Ik ben gaan liggen in dat zonnetje. Baasje begon weer te roepen, dat ik binnen moest komen. Ineens kreeg mijn baasje het door en kwam naast me zitten. Baasje snapte het ineens, het zonnetje is geweldig, op de grond zitten is helemaal niet zo erg en de rest kan nog eventjes wachten. Ik heb mijn baasje een heel belangrijke les geleerd: dogfulness. Nu is nu en later komt later. Ik snap dat baasjes soms ook hard moeten werken, maar vijf minuten in de zon liggen relaxen, kan eigenlijk iedere dag wel. Dan kun je nog steeds alles doen, maar hondjes en baasjes worden er ook heel gelukkig van. Van maar vijf minuten dogfulness.

Vijf favoriete plekken van Nicole Nibbering

Als nieuw redactielid van De Zuidwester beschrijf ik graag mijn favoriete plekken in Zuidwest Utrecht. Ik woon nu bijna twee jaar op Kanaleneiland en er zijn nog steeds nieuwe plekken om te ontdekken. Tips zijn en blijven dan ook zeker welkom via redactie@zuidwesterutrecht. nl. Voor nu: veel plezier met de onderstaande tips! COFFEEMANIA BY BOOGH Hier kom ik graag voor een lekkere kop koffie met een zoete snack of een goede lunch. Je wordt er altijd vriendelijk geholpen. Soms door mensen met hersenletsel die bij Coffeemania een werk- en leerplek hebben, waar ze door een professional worden begeleid. Daarnaast kun je bij Coffeemania ook terecht via de app ‘Too good to go’. Als je die app op je telefoon installeert, dan kun je een bon reserveren bij bijvoorbeeld Coffeemania (maar ook bij veel andere horecazaken en winkels in Utrecht!). Die bon wissel je in voor een Magic Box: een box vol met lekker eten dat die dag is overgebleven. Je kunt dan voor een klein bedrag smikkelen van vers brood, zelfgemaakte dips, taart en koeken. Ik vind het een topdeal! BROUWERIJ DE KROMME HARING Hou je van speciaalbier dat net even anders is dan wat je gewend bent? Dan is Brouwerij De Kromme Haring ook iets voor jou! Er worden regelmatig nieuwe bieren gemaakt en die kun je natuurlijk proeven in het café bij de brouwerij óf kopen en meenemen naar huis (of je doet beide, dat kan natuurlijk ook 😊).De bieren komen in blikken met vrolijk ontwikkelde tekeningen erop, waar ik altijd ook extra vrolijk van word. In de brouwerij liggen veel bordspellen, dus ga de strijd aan onder het genot van een heerlijk biertje. PRINS CLAUSBRUG In coronatijd ben ik veel meer gaan wandelen in en buiten de wijk Kanaleneiland, waar ik woon. Een van de favoriete routes is de Prins Clausbrug oversteken en door Papendorp wandelen. Zeker in de lente is dat extra leuk, want dan zijn er veel ganzenfamilies die in en rond de vijver hun kuikens grootbrengen. Het uitzicht op de brug vind ik altijd weer mooi. Zeker bij zonsondergang of om de grote vrachtschepen onder je door te zien varen. Ook als ik op pad ga op mijn racefiets is de Prins Clausbrug bijna altijd mijn eerste ‘klimmetje’ van de rit. Dan begin je meteen goed! PARK TRANSWIJK De wandelingen gaan ook vaak door Park Transwijk. Een groen park in de stad is altijd een publiekstrekker natuurlijk en daarom kan-ie niet op mijn lijstje ontbreken. Je kunt er bijvoorbeeld even bij de kinderboerderij naar de pasgeboren lammetjes of balkende ezels kijken (ook leuk voor volwassenen!). Ook als je een drukke werkdag hebt, dan is Park Transwijk perfect voor een rustig wandelrondje tussen het thuiswerken door, om je hoofd leeg te maken of inspiratie op te doen. OP ROOSE Last but not least kom ik ook graag bij Op Roose, het restaurant aan het Amsterdam-Rijnkanaal in de twee oudste huisjes van Kanaleneiland. Hier kun je terecht voor een kop koffie, uitgebreide lunch, borrel en/of diner. Een fijne hippe plek met een uitstekende menukaart. Je vindt hier vooral veel jongeren die de afgelopen jaren in Zuidwest Utrecht zijn komen wonen – net als ikzelf. De inrichting is een combinatie van de jaren 30-stijl van de huisjes en een moderne look. Je hebt perfect uitzicht op de Rooseveltboulevard en het Amsterdam-Rijnkanaal.

Kates column: Uit Logeren

Ik ben uit logeren geweest en dan niet een nachtje ergens slapen van het avondplasje tot het ochtendplasje, maar acht nachtjes mocht ik bij mijn vriendjes blijven. Mijn vriendjes komen ook uit Griekenland, maar zij waren nog maar een pup toen ze daar weggingen. Zeker de kleinste, die ook van Lesbos komt, wil altijd van alles weten over hoe het daar is en dan vertel ik over de zon en dat het daar altijd warm is. Maar hier is het ook leuk hoor, ik snapte eigenlijk ook niet zo goed waarom mijn baasje weg ging. Het is nu het allerleukste in het park, met overal bladeren waar je ontzettend fijn in kunt snuffelen en misschien is er zelfs wel een lekker hapje te vinden, maar dat moet ik altijd stiekem doen. Mijn logeerplek was trouwens fijn. We komen daar vaker en soms gaat mijn baasje dan weg, maar nog nooit was ik zo lang zonder haar en ik moest ook heel hard piepen toen ze weg ging. Ik wist dat ze niet snel weer terug zou komen, want ze had namelijk mijn dekentje, mijn knuffelbeer en het kauwtouw meegenomen. Maar even over de logeerplek Ze hebben daar enorm grote ramen en dan kun je over het hele park uitkijken. Mijn logeerbaasje had al heel snel een warme deken neergelegd op de grond, zodat ik daar lekker lang kon liggen luieren zonder dat ik een koude buik zou krijgen. Thuis zijn er ook wel ramen, maar die zijn niet zo groot en we wonen ook niet zo hoog, dus dat is anders. Ook hadden ze op het logeeradres iets heel fijns: er waren allemaal warme plekjes op de grond. Niet door een deken of een mand, maar de grond zelf was warm. Als ik dan nat was van het spelen buiten, kon ik daar lekker op liggen om op te drogen en weer warm te worden. Zo fijn! Ik was trouwens wel weer heel blij toen mijn baasje weer kwam om me op te halen. Het was leuk om acht nachtjes bij mijn vriendjes te slapen, vergis je niet, maar toch slaap ik liever bij mijn eigen baasje, ook omdat ik dan alleen maar de aandacht met de kat hoef te delen, maar die houdt niet van knuffelen. Dus dat is helemaal opgelost. En mijn vriendjes? Die zie ik morgen weer in het park. Kunnen we weer samen snuffelen tussen de bladeren.

Vijf favoriete plekken van Jesse aan de Van Eysingalaan

Sinds twee jaar woont Jesse aan de Van Eysingalaan in Transwijk, maar hij kent zowel Transwijk als Kanaleneiland én de Merwedekanaalzone al langere tijd. Voorheen woonde hij namelijk langs het Merwedekanaal in Rivierenwijk en hij was in die tijd met verschillende dingen en op verschillende plekken in de buurt actief. Inmiddels werkt hij als zzp’er en ontwikkelt hij zich enthousiast verder op het gebied van muziek en sport. Jesse heeft natuurlijk ook zijn favoriete plekken! 1.BOOTCAMPZONE PRINS CLAUSBRUG Het sportpark onder de Prins Clausbrug richting Papendorp is een absolute toplocatie voor Jesse omdat hij er graag sport. Sowieso is hij een actieve sporter en biedt het Sportpark daartoe volop gelegenheid, maar sinds corona en het sluiten van sportscholen of beperken van de mogelijkheden daar heeft buitensporten voor hem ook meer waarde gekregen. Jesse sport er zowel alleen als met vrienden en in groepsverband én geeft er les als fitnesscoach. 2.HERMAN BROOD ACADEMIE De muziekacademie, nu nog aan de Australiëlaan, is ook een favoriete plek. Niet zozeer de Australiëlaan of die hoek van Kanaleneiland, maar wel de academie zelf. Jesse kreeg er veel mogelijkheden voor zelfontwikkeling binnen de opleiding muziekmanagement en heeft die mogelijkheden ook volop benut. De opleiding is sowieso erg prettig en praktijkgericht, met onder andere leraren uit de (muziek)industrie zelf en volop ruimte voor eigen initiatief. Inmiddels is Jesse afgestudeerd! 3.KRACHSTATION KANALENEILAND Deze inmiddels belangrijke plek aan de Amerikalaan is voor Jesse ook populair. Alleen al vanwege het feit dat er veel verschillende positieve en creatieve initiatieven zijn gehuisvest, maar ook omdat hij er zelf eerder trainde bij Taekrosa van Angelo Rasalia. En momenteel bouwt Jesse er aan zijn eigen professionele muziekstudio voor jonge artiesten uit de wijk en de stad die bezig zijn met beats en vocals. Ook opkomend talent en jongeren die hun talenten graag willen ontdekken biedt Jesse daarmee een plek, een beetje tussen de Herman Brood Academie en de muziekwereld in. Een locatie met veel mogelijkheden, begeleiding en de gelegenheid om te netwerken. Mooi initiatief! 4.BOULDERHAL STERK Past zonder twijfel ook in het rijtje voor Jesse. Niet eens omdat hij er zelf (veel) sport, hoewel daartoe volop mogelijkheden aanwezig zijn, maar bijvoorbeeld om er met vrienden af te spreken. Er komt leuk publiek en er heerst een bijzonder positieve en gemoedelijke sfeer bij Sterk. Het is prettig daar onderdeel van uit te maken, dus je kunt me er met enige regelmaat vinden. 5.DE BERG Deze berg of heuvel in Park Transwijk is om meerdere redenen de moeite waard. Het ligt iets achteraf en is relatief rustig, je zit of staat er wat hoger en hebt er dus prachtig uitzicht over het park. Er staat een bankje waar je kunt zitten en Jesse vind het fijn om zich daar zowel in de zomer als in de winter met een boek of wat ander leesmateriaal even terug te trekken en tot rust te komen. Heel af en toe zit er ook een oudere meneer van de rust en het uitzicht te genieten, mooi en bijzonder. Het is een oase in Park Transwijk vindt Jesse.        

Boekennieuws: Het roer om

Ben jij bereid alles op te geven voor jouw grootste droom? Het lezen van verhalen van mensen die het roer omgooien in hun leven, om wat voor reden dan ook, vind ik fascinerend. Alle schepen achter je verbranden, je hart volgen, het helemaal anders aanpakken en bouwen aan een nieuw leven. De ingrijpende beslissingen die mensen nemen veranderen hun leven vaak drastisch en dromen kunnen veranderen in nachtmerries. Maar in alle verhalen krijgen mensen nieuwe inzichten hoe hun leven te leiden. Dat vergt vaak heel veel doorzettingsvermogen! Na het lezen van de bestsellers Het zoutpad en de De wilde stilte van Raynor Winn lees ik nu Ik ben een eiland van Tamsin Calidas. Over de afgelopen zeventien jaar schreef zij dit autobiografische verhaal van een jonge vrouw die haar comfortabele leven in Londen verruilt voor het (over)leven in een eenvoudig boerenhuis op een Schots eilandje. Het is bijna onvoorstelbaar wat een mens kan doorstaan. Het leek zo idyllisch, een leven op een klein eiland in de Hebriden, maar de werkelijk[1]heid is totaal anders. Buffelen om een bestaan op te bouwen in een eenvoudig boerenhuis, geen gastvrije eilandbewoners, een relatie die langzaam barsten gaat vertonen en de allesoverheersende rol die de natuur speelt. Meer zal ik niet verklappen; lees dit boek over eenzaamheid, veerkracht en zelfontdekking. Ik ben een eiland / Tamsin Calidas; vertaald [uit het Engels] door Hans Kloos Tamsin Calidas is van oorsprong fotograaf en begint elk hoofdstuk met een foto van eigen hand. “Toen ik me in zee wou verdrinken hunkerde ik ernaar om ergens thuis te zijn en me weer een vol mens te kunnen voelen. Het was bijna iets spiritueels, en ik ben blij dat ik er doorheen gegaan ben. Heel veel mensen ondervinden een dergelijke periode in hun leven, wanneer ze het niet meer zien zitten. We zijn allemaal eilanden, om naar de titel van mijn boek te verwijzen. En we staan allemaal voor de uitdaging om het leven in zijn totaliteit te omarmen, in zijn goede en slechte periodes. Uitdagingen uit de weg gaan heeft geen zin, want ze verdwijnen niet. Je moet er mee leren omgaan. Wanneer je de bodem hebt bereikt, besefte ik die keer op het strand, is er maar een uitweg, terug naar boven.” MEER LEZEN VAN MENSEN DIE HET ROER OMGOOIEN IN HUN LEVEN? Hieronder een kleine greep uit de collectie van de bibliotheek. Er is nog veel meer… Reizen naar de midzomerzon / Tory Bilski Ik fiets door / Juliana Buhring Op hoge hakken in Afrika / Chantal Heutink De wildernis in / Jon Krakauer Wild / Cheryl Strayed Blauw hout : het geheim van Congo… / Roland Verbiest Alleen / Tim Voors Het zoutpad / Raynor Winn De wilde stilte / Raynor Winn  

Vijf favoriete plekken van Tirza Weggemans

Zelf zeg ik dat ik herimport ben op Kanaleneiland. Na een periode in Leidsche Rijn te hebben gewoond, ben ik in 2019 terug verhuisd naar de gerenoveerde flats in Noord. Naast dat ik op Kanaleneiland gewoond heb, heb ik er ook op het Niels Stensen College gezeten. Mijn jeugd speelde zich grotendeels af in de Merwedekanaalzone en Transwijk. Met alle wijken/buurten waarop De Zuidwester zich richt heb ik dus in meer of mindere mate een geschiedenis. 1.PARK TRANSWIJK Opgroeien deed ik op een woonark aan het Merwedekanaal en ik speelde vaak in Park Transwijk. Mooie herinneringen, het fort, de waterspeelplek, paaseieren zoeken en schaatsen op de vijver. Ook de rozenperken die overal waren aangeplant kan ik me nog goed heugen. Die zijn nu helaas verdwenen en het groenonderhoud laat nogal te wensen over, maar ik kom nog graag in het park. Ik wandel er zelf en voor de kinderen zijn de huidige speeltuin en de stadsboerderij geweldig. Ik heb altijd een goed gevoel over Kanaleneiland gehad, het voelt eigen en van commentaar op de wijk kan ik gepikeerd raken. Dan denk ik altijd ‘Als je zelf geen positieve bijdrage levert, hou dan je mond maar’. Tijdens corona is de appgroep ‘Samen Kanaleneiland’ opgestart voor vraag naar en aanbod van hulp in de wijk, maar inmiddels is het doel veel breder. Het wordt gebruikt om informatie uit te wisselen, wijkgerelateerde vragen te stellen en nieuwe contacten op te doen. Daardoor zie je pas goed wat bewoners – allemaal vrijwillig – voor elkaar doen.   2.DE TUINEN Daarmee kom ik ook op de plek (maar het zijn de mensen die bepalend zijn) die voor mij het meest bijzonder voelt. Alle tuinen, zowel van onze koopwoningen als van de huurwoningen tegenover ons, worden langzaam maar zeker opgeknapt. Hierdoor hebben we als buren (oud én nieuw) veel contact met elkaar. We lenen gereedschap en helpen elkaar met tuinklusjes. Er staat ook altijd wat tegenover, lekker eten, een stuk taart, een paar muntplanten. Binnenkort organiseren we, huur- en koopbewoners, een buurtborrel. Zo wil je toch graag wonen. Met de buren aan de overzijde is er minder contact. Hun huizen zijn recent gerenoveerd en er zijn veel nieuwe bewoners bijgekomen. Uiteraard wil ik zelf ook graag contact met mijn overburen. Ik heb geen behoefte om hier anoniem te wonen. Bovendien spreek je elkaar gemakkelijker aan als er wat speelt (goed of slecht). Een tijdje geleden hadden we wat gedoe met jongeren die tussen de geparkeerde auto’s aan het voetballen waren. Dat was op zich niet vreemd, want het voetbalveldje waar ze eerst speelden lag bezaaid met glas en bouwrestanten. Karim (Ennahachi) heeft toen, nadat ik via de appgroep in contact met hem kwam, een bemiddelende rol gespeeld. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Maar uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik mijn buurjongens zelf leer kennen en zij mij. Wij zijn tenslotte buren van elkaar.   3.ROOSEVELTBOULEVARD Dat een van mijn andere favoriete plekken de Rooseveltboulevard is, is natuurlijk niet vreemd. Ik ben opgegroeid op het water. Zelf zit ik graag op een bankje naar de boten op het kanaal te kijken. Er is altijd wel wat te zien, er spelen kinderen, jongeren die voetballen, mensen met een yogamatje of die gezellig op een bankje zitten te kletsen en zonnebloempitten eten of de sportieve types die onder de brug op de toestellen aan het fitnessen zijn. Nooit saai dus. Tijdens de lockdown was het er buitengewoon druk, toen ben ik nog wel eens uit mijn slof geschoten omdat een jogger geen afstand hield en in mijn nek liep te hijgen. Ik vermoed dat voor heel veel bewoners de gelegenheid om daar te kunnen recreëren tijdens de lockdown echt ademruimte gaf. Er zijn plannen om een loopbrug over de Leidsche Rijn te plaatsen. Dat zou een mooie mijlpaal betekenen: eindelijk rechtstreeks langs het Kanaal, zonder blokkades, vanuit KE naar Oog in Al kunnen lopen.   4.VECHTCLUB XL In het voormalig OPG-gebouw zit Vechtclub XL. Daar zitten veel creatieve ondernemers en er worden tal van creatieve activiteiten georganiseerd. Het bruist van de energie en het ligt ook nog eens vlak bij de Merwedekanaalzone waar ook van alles wordt ontwikkeld. Ik ben heel benieuwd hoe dat allemaal zal veranderen. In Vechtclub XL is ook een pub en er zijn diverse restaurants. Zelf ben ik fan van restaurant De Klub, dat is echt een culinair hoogstandje.   5.HUIS VAN VREDE Wat vroeger de bibliotheek was is nu Huis van Vrede, een multiculturele ontmoetingsplek. Ik houd van de sfeer, gastvrij en divers. Als je houdt van lekker eten, dan raad ik Prins Caspian aan. Op zaterdag hebben ze een Perzisch menu, dan staan ze te grillen op de BBQ buiten en komen er hele families om samen te eten. Erg gezellig en bijzonder lekker!

Kates column: Ja hallo daar!

Ik moet even wat zeggen. Al anderhalf jaar schrijft mijn personeel over Kwispelstaart. Best leuk hoor, maar ik woonde hier eerder. Laat ik mezelf meteen even voorstellen. Ik ben kat Anne-Fleur van Nijenrode tot Amelisweerd, roepnaam Fleur. Hoe ik aan die sjieke naam kom? Laat me het je vertellen. Bijna zes jaar geleden woonde ik met een groep andere katten heel relaxed op een landgoed in Breukelen. Beetje scharrelen, af en toe een muis of een vogel vangen, dutje doen, het betere kattenleven. Een ding: ik woonde buiten, of wij allemaal woonden buiten. Zonder personeel, een dak en warme kussens bij de verwarming. Tot de dag dat we ineens allemaal gevangen werden en naar binnen moesten. Ik vond het in het begin verschrikkelijk, dat binnen wonen. Na een tijdje begon het wat te wennen daar binnen bij het asiel. Een beetje in een groep hangen, nooit meer een natte vacht en ik hoefde niet eens meer te rennen voor mijn avondeten. Het werd gewoon voor mijn neus gezet en ik kon dineren. Ik heb sinds vijf jaar een huis met personeel en het bevalt me uitstekend. Het personeel dringt zich niet op, als ik zin heb in kopjes, dan geef ik die, zo niet: dan niet. Personeel vindt het allemaal goed. De eerste drie jaar hier waren de kattenhemel wat dat betreft. Maar ineens kwam er een Kwispelstaart. Uit protest heb ik twee weken op de vensterbank gezeten. Gelukkig was die Staart ’s nachts achter een deur en kon ik overal weer die luchtjes wegpoetsen, wat een werk zeg. Ik heb een paar weken boos naar het personeel gekeken, maar de situatie met Staart bleef. Accepteren dus maar. Kwispelstaart weet inmiddels prima dat ík de baas in huis ben. Als Staart op het kussen ligt en de zon schijnt er precies goed op, dan weet ze dat als ik die kant op wandel, ze meteen op mag krassen. Overigens: uit mijn etensbak moet ze ook blijven. Ik jat wel af en toe voer van haar, maar dat moet ze maar accepteren. Verder heeft Kwispelstaart ook wel voordelen hoor, ze houdt in de winter de plekjes warm als ik even mijn poten moet strekken, ze heeft een vacht die ideaal is om zachtjes door gekrabbeld te worden als ik er goed voor ga staan en er zijn zo veel meer warme ligplekjes in huis, perfect in het zonnetje. Eigenlijk is het best goed toeven hier en ik zou nooit meer terug willen naar dat buitenleven.

Boekennieuws: Lekkere lange zomerdagen – tijd voor een boek!

Lekkere lange zomerdagen – tijd voor een boek! De zomer staat weer voor de deur, tijd om lekker te ontspannen met een boek. Of je nu van romans of thrillers houdt, in de tuin leest, in het park of op het strand, hele avonden of af en toe een hoofdstuk: Zomerlezen is zorgeloos genieten. Ik heb bijvoorbeeld genoten van het boek Voor ik je loslaat, geschreven door Sally Hepworth. Een roman voor lezers die houden van verhalen die echt ergens over gaan. De terminaal zieke alleenstaande moeder Alice probeert de toekomst voor haar vijftienjarige dochter Zoe veilig te stellen. Alice heeft haar hoop gevestigd op Kate, een verpleegster, en Sonja, een sociaal werker. Thema van dit boek is het verlangen naar een familie in welke vorm dan ook. Het verhaal lijkt zwaar maar het is prachtig en met humor geschreven. Je leeft enorm mee met het leven van deze drie vrouwen en Zoe. Echt een boek waarvan je het jammer vindt dat het uit is. Gelukkig staat de bieb vol heerlijke verhalen en helpen wij lezers graag bij het vinden van de mooiste boeken. BIEB ON TOUR Deze zomer komt Bibliotheek Utrecht ook naar je toe met de mooiste verhalen: Bieb on tour, kom verhaal halen. Op een biebfiets toeren wij door Utrecht en strijken neer in parken, speeltuinen en op pleinen. Bekijk ter plekke het menu en kies het verhaal dat jij graag wilt horen. Voorlezers zorgen voor griezelverhalen, stadspoëzie, romantische verhalen of laten je lekker lachen. Voor jong én oud. Kijk op www.bibliotheekutrecht.nl/zomer wanneer de tour in de buurt is. En check dan meteen de speciale voorlezers, zoals Edo Brunner, Ingmar Heytze, nijntje of 3FM DJ Timur Perlin. Van zondag 18 juli t/m zondag 29 augustus in heel Utrecht. www.bibliotheekutrecht.nl/zomer   Ga op reis in een boek en beleef dat heerlijke Zomerlezengevoel – Veel plezier! Nog een paar suggesties voor leuke boeken:

De vijf favoriete plekken van Arie Huisen

Ik ben Arie Huisen, 87 jaar oud en ik woon sinds 1973 op Kanaleneiland. In 1933 geboren in Wijk C heb ik Kanaleneiland vanaf eind jaren ‘50 gebouwd zien worden. Toen ik hier in 1973 kwam wonen was het nog het zeer gewilde Rozeneiland. Ik heb helaas ook de slechte jaren meegemaakt, toen het hier wel een getto leek. De laatste jaren zit de wijk gelukkig weer in de lift. Het ziet er weer beter uit, het is schoner, de criminaliteit is minder. Overigens heb ik me ook in de slechte jaren nooit echt onveilig gevoeld. Ik ben heel lang politieman geweest, dus ik ben niet zo angstig aangelegd.   1 MIJN ACHTERTUIN Mijn achtertuin van zes bij acht meter is een vogel- en kruidentuin. Ooit gewoon een stads – tuintje, daarna een vijver erin met goudvissen. Maar toen de reigers dat ontdekten was het snel uit met de pret. Goudvissen weg. Toen ben ik begonnen met het verbouwen van kruiden. Zo’n beetje alle kruiden die in ons klimaat willen groeien, heb ik in de tuin staan. Ik kook ook graag, dus ik verbouw ze niet alleen voor de sier. Daarnaast heb ik er een vogelvriendelijke tuin van gemaakt, met pindabekers, haken om appels aan te hangen en meer van dat soort dingen.   2 HET WANDELPAD LANGS DE FLY-OVER Dit wandelpad heet officieel, vreemd genoeg, het 24 Oktoberplein. Maar goed, het is het pad dat van het oude ziekenhuis, achter de moskee langs, naar het Amsterdam-Rijnkanaal loopt. Aan het einde, bij het kanaal staat een rood-wit paaltje om auto’s tegen te houden en daar sta ik graag een beetje te mijmeren. Als jongeman kwam ik hier al, vanuit Wijk C, toen het kanaal net open was. Vroeger en nu komen hier voor mij samen.   3 DE BETONNEN KUIL VOOR DE MOSKEE Als ik over het pad langs de moskee wandel, dan kom ik ook langs het betonnen pleintje voor de moskee, waar bij mooi weer altijd wel mensen buiten zitten. Omdat ik al zo lang aan het Attleeplantsoen woon, ken ik best veel mensen van de moskee. Regelmatig vragen ze mij of ik er even bij kom zitten voor een kopje thee of koffie. Dat is altijd erg gezellig.   4 HART VAN NOORD Sinds tweeënhalf jaar ben ik kind aan huis bij buurthuis Hart van Noord. Vlak daarvoor was mijn partner overleden en ik zat behoorlijk in de put. Via mijn huisarts ben ik bij Hart van Noord terechtgekomen en hier heb ik mijn plekje wel gevonden. Ik ben er vrijwilliger, ik kom graag bij de inloop-koffieochtenden op de dinsdag en bij andere activiteiten. Pas geleden heb ik nog een paar pannen Indische soep gemaakt voor de lunch, natuurlijk met kruiden uit mijn eigen tuin.   5 KANALENEILAND De wijk als geheel. We wonen met z’n allen in een mooie en prettige wijk. Een wijk die er na een aantal moeilijke jaren weer mag zijn en waar we trots op mogen zijn. Toen ik hier kwam een homogene wijk, nu een diverse wijk, maar wel een wijk waar ik me thuis voel en waar ik met plezier woon.

De wonderen zijn de huizenmarkt nog niet uit!

In deze column neem ik jullie even mee in de zoektocht naar ons ‘grotemensenhuis’. Op mijn 29e verhuisde ik voor de liefde vanuit een klein dorpje in Brabant naar het midden van het land. Mijn vriend komt uit Friesland, dus het werd letterlijk een compromis en dus Utrecht. We namen onze intrek in een heerlijk gerenoveerd appartement op Kanaleneiland, waar je de auto voor de deur kan parkeren. Voor velen wellicht (overbodige) luxe, maar voor mij als dorpse geit een must. Een auto hebben staat voor mij gelijk aan vrijheid, aan mijn vrienden en familie in Brabant op kunnen zoeken wanneer ik zou willen. ALS DORPSMEISJE IN DE STAD In het begin was het fantastisch. Er is altijd leven in de brouwerij. Je kunt al het leuks in het weekend op de fiets doen zonder dat je eerst hoeft te discussiëren over hoe je weer thuis zult komen. Dagelijks uitwaaien aan het kanaal en in de zomer lekker barbecueën. Iets wat je in een dorp niet doet, want dan wordt je raar aangekeken. De stad gaf me een gevoel van vrijheid, niks of niemand is raar. HET BEGON TE KNAGEN Ik voelde me op m’n best als ik de Prins Clausbrug overstak richting Papendorp en als ze daar koeien in de wei hadden gezet. Ik merkte ineens het geluid van de snelweg op, miste weilanden, het bos, stilte en sinds het thuiswerken ook ruimte. We gingen eens op onderzoek uit wat de mogelijkheden waren om een huis te kopen, want de hoeveelheid huur die we maandelijks betaalden deed niet onder voor de maandelijkse lasten van de hypotheek op een huis. OP ZOEK NAAR EEN ‘GROTEMENSENHUIS’ De zoektocht, de Funda verslaving en het eindeloos veel bezichtigen was begonnen. Wat hebben we veel geleerd over hoeveel spaargeld je eigenlijk nodig hebt voor de kosten koper, samenlevingscontracten, bieden op inschrijving, over hol klinkende tegels, versleten kitranden en ga zo maar door… In de fase dat de moed ons totaal in de schoenen was gezakt en we besloten te stoppen met het cirkeltje van bezichtigen, bieden en teleurgesteld zijn kreeg ik de vraag of ik als inwoner van Kanaleneiland wilde schrijven voor de Zuidwester. Schrijven is iets wat ik naast mijn werk als coach en spreker heel graag doe, dus zonder twijfel was dat een ‘ja’. Een eigen column die ik kon invullen zoals ik dat wilde, ik was in mijn nopjes! HIER HAD IK EVEN NIET OP GEREKEND! De eerste column was ingeleverd en we zouden nog één laatste huis bekijken voordat we voorlopig zouden stoppen met zoeken. Op een vrijdagmiddag toen ik op de fiets zat werd ik gebeld door de makelaar, ons bod was geaccepteerd. Ik moest even afstappen. Hoe nu verder?! We hadden een bod gedaan, omdat we de kans niet wilden laten schieten. Ik had er na al die teleurstelling alleen geen rekening mee gehouden dat ons bod geaccepteerd zou kunnen worden. MIJN LAATSTE COLUMN Inmiddels wonen we een paar maanden in het noorden van Nieuwegein, waar we kunnen profiteren van de voordelen van de stad. Ik geniet intens van meer ruimte, minder geluid, minder hoogbouw en meer groen. Deze mooie stap brengt alleen één ding met zich mee wat minder leuk is, dat is dat dit mijn laatste column gaat zijn in de Zuidwester. WIL JE MIJN AVONTUREN BLIJVEN VOLGEN? Dat kan door me te volgen op Instagram @healthbyhanneke. Ik deel ervaringen en tips om jezelf op één te zetten, de lat lager te leggen in het leven zodat je meer naar je hart kunt luisteren en nog meer van het leven kunt gaan genieten. Ik wil je enorm bedanken dat je tot hier gekomen bent met lezen. Dat ik mijn verhaal aan jou kwijt kon en ik je mocht vertellen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. Natuurlijk trek ik met regelmaat mijn wandelschoenen aan om nog even lekker te komen uitwaaien aan het kanaal!

Ontbijtbuffet

Iedere ochtend weer krijg ik van mijn baasje een bakje brokjes. Ze zijn best lekker hoor, daar niet van, maar een beetje saai. Ik eet ze echt wel met smaak op, maar ‘s morgens hoop ik toch altijd op iets anders wat eigenlijk altijd wel lukt. Ik wil naar het park, oftewel: het ontbijtbuffet. In het park is altijd lekkers te vinden. Ik – als voormalig zwerfhondje – heb een neus voor de beste hapjes in de struiken. Een stuk brood, soms een pizzakorst en als ik écht mazzel heb, een croissantje of een koekje. Zeker als het warm is geweest, zijn er ook talloze stukjes vlees en botjes te vinden, mijn lievelingskostje. Het is alleen jammer dat ik het eigenlijk niet mag opeten van mijn baasje, dus moet ik het een beetje stiekem doen. Ze zegt dat menseneten niet zo goed voor hondjes is, maar daar geloof ik niets van. Overigens zijn in het park altijd meer dieren die van de hapjes eten. De ganzen vinden het brood ook al lekker, maar volgens mij krijgen ze er buikpijn van. Hun poepjes als ze brood hebben gegeten, ruiken lang niet zo lekker als de poepjes met alleen maar gras. Ook zijn er soms ratten. Dat is wel grappig hoor, want die kan ik zo lekker wegjagen. Best leuk om achter zo’n rat aan te rennen. En die zijn ook niet zo groot, dus die eten niet zo veel. Er zijn er wel een boel, dat is dan weer jammer. En ze hebben vaak jeukbeestjes. Die zijn heel naar. Gelukkig krijg ik een snoepje dat de jeukbeestjes doodmaakt. Soms ligt er trouwens zo veel eten, dat ik het niet eens op kan krijgen. Dan is er een hele berg rijst met bonen, dat is ook lekker, maar dat is dan veel te veel. Of zo veel brood dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Dat is brood voor wel tien hondjes. Het blijft dan ook te lang liggen en het is dan niet meer zo lekker. Of de ratten hebben er plasjes overheen gedaan. Kijk, ik ben niet vies van wat poep en pies. Geef me een konijnenkeutel en ik rol er heerlijk doorheen. Maar rattenplasjes zijn gewoon vies. Voorlopig laat ik ‘s morgens gewoon nog lekker mijn brokjes staan. Want er is lekkers genoeg te vinden in het park en ik krijg altijd als we thuis zijn alsnog iets lekkers. Honger heb ik niet meer, niet meer zoals vroeger in Griekenland. Ik hou gewoon van lekker eten en het lekkerste eten is vaak in het park te vinden. Van de mensen die het blijkbaar niet meer lekker vinden. Rare mensen…

Heeft u een verhaal voor ons?

Contacteer onze redactie!

Bij de Zuidwester staan we altijd open voor een kopje koffie. Is er iets leuks, interessants of spannends gebeurd bij u in de buurt? Heeft u gewoon vragen of opmerkingen? Schroom niet om onze redactie te contacteren!