Columns

Gepubliceerd op mei 10, 2021, 8:35 pm
3 mins

Het roer om

Ben jij bereid alles op te geven voor jouw grootste droom? Het lezen van verhalen van mensen die het roer omgooien in hun leven, om wat voor reden dan ook, vind ik fascinerend. Alle schepen achter je verbranden, je hart volgen, het helemaal anders aanpakken en bouwen aan een nieuw leven. De ingrijpende beslissingen die mensen nemen veranderen hun leven vaak drastisch en dromen kunnen veranderen in nachtmerries. Maar in alle verhalen krijgen mensen nieuwe inzichten hoe hun leven te leiden. Dat vergt vaak heel veel doorzettingsvermogen! Na het lezen van de bestsellers Het zoutpad en de De wilde stilte van Raynor Winn lees ik nu Ik ben een eiland van Tamsin Calidas. Over de afgelopen zeventien jaar schreef zij dit autobiografische verhaal van een jonge vrouw die haar comfortabele leven in Londen verruilt voor het (over)leven in een eenvoudig boerenhuis op een Schots eilandje. Het is bijna onvoorstelbaar wat een mens kan doorstaan. Het leek zo idyllisch, een leven op een klein eiland in de Hebriden, maar de werkelijk[1]heid is totaal anders. Buffelen om een bestaan op te bouwen in een eenvoudig boerenhuis, geen gastvrije eilandbewoners, een relatie die langzaam barsten gaat vertonen en de allesoverheersende rol die de natuur speelt. Meer zal ik niet verklappen; lees dit boek over eenzaamheid, veerkracht en zelfontdekking. Ik ben een eiland / Tamsin Calidas; vertaald [uit het Engels] door Hans Kloos Tamsin Calidas is van oorsprong fotograaf en begint elk hoofdstuk met een foto van eigen hand. “Toen ik me in zee wou verdrinken hunkerde ik ernaar om ergens thuis te zijn en me weer een vol mens te kunnen voelen. Het was bijna iets spiritueels, en ik ben blij dat ik er doorheen gegaan ben. Heel veel mensen ondervinden een dergelijke periode in hun leven, wanneer ze het niet meer zien zitten. We zijn allemaal eilanden, om naar de titel van mijn boek te verwijzen. En we staan allemaal voor de uitdaging om het leven in zijn totaliteit te omarmen, in zijn goede en slechte periodes. Uitdagingen uit de weg gaan heeft geen zin, want ze verdwijnen niet. Je moet er mee leren omgaan. Wanneer je de bodem hebt bereikt, besefte ik die keer op het strand, is er maar een uitweg, terug naar boven.” MEER LEZEN VAN MENSEN DIE HET ROER OMGOOIEN IN HUN LEVEN? Hieronder een kleine greep uit de collectie van de bibliotheek. Er is nog veel meer… Reizen naar de midzomerzon / Tory Bilski Ik fiets door / Juliana Buhring Op hoge hakken in Afrika / Chantal Heutink De wildernis in / Jon Krakauer Wild / Cheryl Strayed Blauw hout : het geheim van Congo… / Roland Verbiest Alleen / Tim Voors Het zoutpad / Raynor Winn De wilde stilte / Raynor Winn  

Vijf favoriete plekken

Zelf zeg ik dat ik herimport ben op Kanaleneiland. Na een periode in Leidsche Rijn te hebben gewoond, ben ik in 2019 terug verhuisd naar de gerenoveerde flats in Noord. Naast dat ik op Kanaleneiland gewoond heb, heb ik er ook op het Niels Stensen College gezeten. Mijn jeugd speelde zich grotendeels af in de Merwedekanaalzone en Transwijk. Met alle wijken/buurten waarop De Zuidwester zich richt heb ik dus in meer of mindere mate een geschiedenis. 1.PARK TRANSWIJK Opgroeien deed ik op een woonark aan het Merwedekanaal en ik speelde vaak in Park Transwijk. Mooie herinneringen, het fort, de waterspeelplek, paaseieren zoeken en schaatsen op de vijver. Ook de rozenperken die overal waren aangeplant kan ik me nog goed heugen. Die zijn nu helaas verdwenen en het groenonderhoud laat nogal te wensen over, maar ik kom nog graag in het park. Ik wandel er zelf en voor de kinderen zijn de huidige speeltuin en de stadsboerderij geweldig. Ik heb altijd een goed gevoel over Kanaleneiland gehad, het voelt eigen en van commentaar op de wijk kan ik gepikeerd raken. Dan denk ik altijd ‘Als je zelf geen positieve bijdrage levert, hou dan je mond maar’. Tijdens corona is de appgroep ‘Samen Kanaleneiland’ opgestart voor vraag naar en aanbod van hulp in de wijk, maar inmiddels is het doel veel breder. Het wordt gebruikt om informatie uit te wisselen, wijkgerelateerde vragen te stellen en nieuwe contacten op te doen. Daardoor zie je pas goed wat bewoners – allemaal vrijwillig – voor elkaar doen.   2.DE TUINEN Daarmee kom ik ook op de plek (maar het zijn de mensen die bepalend zijn) die voor mij het meest bijzonder voelt. Alle tuinen, zowel van onze koopwoningen als van de huurwoningen tegenover ons, worden langzaam maar zeker opgeknapt. Hierdoor hebben we als buren (oud én nieuw) veel contact met elkaar. We lenen gereedschap en helpen elkaar met tuinklusjes. Er staat ook altijd wat tegenover, lekker eten, een stuk taart, een paar muntplanten. Binnenkort organiseren we, huur- en koopbewoners, een buurtborrel. Zo wil je toch graag wonen. Met de buren aan de overzijde is er minder contact. Hun huizen zijn recent gerenoveerd en er zijn veel nieuwe bewoners bijgekomen. Uiteraard wil ik zelf ook graag contact met mijn overburen. Ik heb geen behoefte om hier anoniem te wonen. Bovendien spreek je elkaar gemakkelijker aan als er wat speelt (goed of slecht). Een tijdje geleden hadden we wat gedoe met jongeren die tussen de geparkeerde auto’s aan het voetballen waren. Dat was op zich niet vreemd, want het voetbalveldje waar ze eerst speelden lag bezaaid met glas en bouwrestanten. Karim (Ennahachi) heeft toen, nadat ik via de appgroep in contact met hem kwam, een bemiddelende rol gespeeld. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Maar uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik mijn buurjongens zelf leer kennen en zij mij. Wij zijn tenslotte buren van elkaar.   3.ROOSEVELTBOULEVARD Dat een van mijn andere favoriete plekken de Rooseveltboulevard is, is natuurlijk niet vreemd. Ik ben opgegroeid op het water. Zelf zit ik graag op een bankje naar de boten op het kanaal te kijken. Er is altijd wel wat te zien, er spelen kinderen, jongeren die voetballen, mensen met een yogamatje of die gezellig op een bankje zitten te kletsen en zonnebloempitten eten of de sportieve types die onder de brug op de toestellen aan het fitnessen zijn. Nooit saai dus. Tijdens de lockdown was het er buitengewoon druk, toen ben ik nog wel eens uit mijn slof geschoten omdat een jogger geen afstand hield en in mijn nek liep te hijgen. Ik vermoed dat voor heel veel bewoners de gelegenheid om daar te kunnen recreëren tijdens de lockdown echt ademruimte gaf. Er zijn plannen om een loopbrug over de Leidsche Rijn te plaatsen. Dat zou een mooie mijlpaal betekenen: eindelijk rechtstreeks langs het Kanaal, zonder blokkades, vanuit KE naar Oog in Al kunnen lopen.   4.VECHTCLUB XL In het voormalig OPG-gebouw zit Vechtclub XL. Daar zitten veel creatieve ondernemers en er worden tal van creatieve activiteiten georganiseerd. Het bruist van de energie en het ligt ook nog eens vlak bij de Merwedekanaalzone waar ook van alles wordt ontwikkeld. Ik ben heel benieuwd hoe dat allemaal zal veranderen. In Vechtclub XL is ook een pub en er zijn diverse restaurants. Zelf ben ik fan van restaurant De Klub, dat is echt een culinair hoogstandje.   5.HUIS VAN VREDE Wat vroeger de bibliotheek was is nu Huis van Vrede, een multiculturele ontmoetingsplek. Ik houd van de sfeer, gastvrij en divers. Als je houdt van lekker eten, dan raad ik Prins Caspian aan. Op zaterdag hebben ze een Perzisch menu, dan staan ze te grillen op de BBQ buiten en komen er hele families om samen te eten. Erg gezellig en bijzonder lekker!

Ja hallo daar!

Ik moet even wat zeggen. Al anderhalf jaar schrijft mijn personeel over Kwispelstaart. Best leuk hoor, maar ik woonde hier eerder. Laat ik mezelf meteen even voorstellen. Ik ben kat Anne-Fleur van Nijenrode tot Amelisweerd, roepnaam Fleur. Hoe ik aan die sjieke naam kom? Laat me het je vertellen. Bijna zes jaar geleden woonde ik met een groep andere katten heel relaxed op een landgoed in Breukelen. Beetje scharrelen, af en toe een muis of een vogel vangen, dutje doen, het betere kattenleven. Een ding: ik woonde buiten, of wij allemaal woonden buiten. Zonder personeel, een dak en warme kussens bij de verwarming. Tot de dag dat we ineens allemaal gevangen werden en naar binnen moesten. Ik vond het in het begin verschrikkelijk, dat binnen wonen. Na een tijdje begon het wat te wennen daar binnen bij het asiel. Een beetje in een groep hangen, nooit meer een natte vacht en ik hoefde niet eens meer te rennen voor mijn avondeten. Het werd gewoon voor mijn neus gezet en ik kon dineren. Ik heb sinds vijf jaar een huis met personeel en het bevalt me uitstekend. Het personeel dringt zich niet op, als ik zin heb in kopjes, dan geef ik die, zo niet: dan niet. Personeel vindt het allemaal goed. De eerste drie jaar hier waren de kattenhemel wat dat betreft. Maar ineens kwam er een Kwispelstaart. Uit protest heb ik twee weken op de vensterbank gezeten. Gelukkig was die Staart ’s nachts achter een deur en kon ik overal weer die luchtjes wegpoetsen, wat een werk zeg. Ik heb een paar weken boos naar het personeel gekeken, maar de situatie met Staart bleef. Accepteren dus maar. Kwispelstaart weet inmiddels prima dat ík de baas in huis ben. Als Staart op het kussen ligt en de zon schijnt er precies goed op, dan weet ze dat als ik die kant op wandel, ze meteen op mag krassen. Overigens: uit mijn etensbak moet ze ook blijven. Ik jat wel af en toe voer van haar, maar dat moet ze maar accepteren. Verder heeft Kwispelstaart ook wel voordelen hoor, ze houdt in de winter de plekjes warm als ik even mijn poten moet strekken, ze heeft een vacht die ideaal is om zachtjes door gekrabbeld te worden als ik er goed voor ga staan en er zijn zo veel meer warme ligplekjes in huis, perfect in het zonnetje. Eigenlijk is het best goed toeven hier en ik zou nooit meer terug willen naar dat buitenleven.

Lekkere lange zomerdagen – tijd voor een boek!

Lekkere lange zomerdagen – tijd voor een boek! De zomer staat weer voor de deur, tijd om lekker te ontspannen met een boek. Of je nu van romans of thrillers houdt, in de tuin leest, in het park of op het strand, hele avonden of af en toe een hoofdstuk: Zomerlezen is zorgeloos genieten. Ik heb bijvoorbeeld genoten van het boek Voor ik je loslaat, geschreven door Sally Hepworth. Een roman voor lezers die houden van verhalen die echt ergens over gaan. De terminaal zieke alleenstaande moeder Alice probeert de toekomst voor haar vijftienjarige dochter Zoe veilig te stellen. Alice heeft haar hoop gevestigd op Kate, een verpleegster, en Sonja, een sociaal werker. Thema van dit boek is het verlangen naar een familie in welke vorm dan ook. Het verhaal lijkt zwaar maar het is prachtig en met humor geschreven. Je leeft enorm mee met het leven van deze drie vrouwen en Zoe. Echt een boek waarvan je het jammer vindt dat het uit is. Gelukkig staat de bieb vol heerlijke verhalen en helpen wij lezers graag bij het vinden van de mooiste boeken. BIEB ON TOUR Deze zomer komt Bibliotheek Utrecht ook naar je toe met de mooiste verhalen: Bieb on tour, kom verhaal halen. Op een biebfiets toeren wij door Utrecht en strijken neer in parken, speeltuinen en op pleinen. Bekijk ter plekke het menu en kies het verhaal dat jij graag wilt horen. Voorlezers zorgen voor griezelverhalen, stadspoëzie, romantische verhalen of laten je lekker lachen. Voor jong én oud. Kijk op www.bibliotheekutrecht.nl/zomer wanneer de tour in de buurt is. En check dan meteen de speciale voorlezers, zoals Edo Brunner, Ingmar Heytze, nijntje of 3FM DJ Timur Perlin. Van zondag 18 juli t/m zondag 29 augustus in heel Utrecht. www.bibliotheekutrecht.nl/zomer   Ga op reis in een boek en beleef dat heerlijke Zomerlezengevoel – Veel plezier! Nog een paar suggesties voor leuke boeken:

Mooi Kanaleneiland!

Ik ben Arie Huisen, 87 jaar oud en ik woon sinds 1973 op Kanaleneiland. In 1933 geboren in Wijk C heb ik Kanaleneiland vanaf eind jaren ‘50 gebouwd zien worden. Toen ik hier in 1973 kwam wonen was het nog het zeer gewilde Rozeneiland. Ik heb helaas ook de slechte jaren meegemaakt, toen het hier wel een getto leek. De laatste jaren zit de wijk gelukkig weer in de lift. Het ziet er weer beter uit, het is schoner, de criminaliteit is minder. Overigens heb ik me ook in de slechte jaren nooit echt onveilig gevoeld. Ik ben heel lang politieman geweest, dus ik ben niet zo angstig aangelegd.   1 MIJN ACHTERTUIN Mijn achtertuin van zes bij acht meter is een vogel- en kruidentuin. Ooit gewoon een stads – tuintje, daarna een vijver erin met goudvissen. Maar toen de reigers dat ontdekten was het snel uit met de pret. Goudvissen weg. Toen ben ik begonnen met het verbouwen van kruiden. Zo’n beetje alle kruiden die in ons klimaat willen groeien, heb ik in de tuin staan. Ik kook ook graag, dus ik verbouw ze niet alleen voor de sier. Daarnaast heb ik er een vogelvriendelijke tuin van gemaakt, met pindabekers, haken om appels aan te hangen en meer van dat soort dingen.   2 HET WANDELPAD LANGS DE FLY-OVER Dit wandelpad heet officieel, vreemd genoeg, het 24 Oktoberplein. Maar goed, het is het pad dat van het oude ziekenhuis, achter de moskee langs, naar het Amsterdam-Rijnkanaal loopt. Aan het einde, bij het kanaal staat een rood-wit paaltje om auto’s tegen te houden en daar sta ik graag een beetje te mijmeren. Als jongeman kwam ik hier al, vanuit Wijk C, toen het kanaal net open was. Vroeger en nu komen hier voor mij samen.   3 DE BETONNEN KUIL VOOR DE MOSKEE Als ik over het pad langs de moskee wandel, dan kom ik ook langs het betonnen pleintje voor de moskee, waar bij mooi weer altijd wel mensen buiten zitten. Omdat ik al zo lang aan het Attleeplantsoen woon, ken ik best veel mensen van de moskee. Regelmatig vragen ze mij of ik er even bij kom zitten voor een kopje thee of koffie. Dat is altijd erg gezellig.   4 HART VAN NOORD Sinds tweeënhalf jaar ben ik kind aan huis bij buurthuis Hart van Noord. Vlak daarvoor was mijn partner overleden en ik zat behoorlijk in de put. Via mijn huisarts ben ik bij Hart van Noord terechtgekomen en hier heb ik mijn plekje wel gevonden. Ik ben er vrijwilliger, ik kom graag bij de inloop-koffieochtenden op de dinsdag en bij andere activiteiten. Pas geleden heb ik nog een paar pannen Indische soep gemaakt voor de lunch, natuurlijk met kruiden uit mijn eigen tuin.   5 KANALENEILAND De wijk als geheel. We wonen met z’n allen in een mooie en prettige wijk. Een wijk die er na een aantal moeilijke jaren weer mag zijn en waar we trots op mogen zijn. Toen ik hier kwam een homogene wijk, nu een diverse wijk, maar wel een wijk waar ik me thuis voel en waar ik met plezier woon.

De wonderen zijn de huizenmarkt nog niet uit!

In deze column neem ik jullie even mee in de zoektocht naar ons ‘grotemensenhuis’. Op mijn 29e verhuisde ik voor de liefde vanuit een klein dorpje in Brabant naar het midden van het land. Mijn vriend komt uit Friesland, dus het werd letterlijk een compromis en dus Utrecht. We namen onze intrek in een heerlijk gerenoveerd appartement op Kanaleneiland, waar je de auto voor de deur kan parkeren. Voor velen wellicht (overbodige) luxe, maar voor mij als dorpse geit een must. Een auto hebben staat voor mij gelijk aan vrijheid, aan mijn vrienden en familie in Brabant op kunnen zoeken wanneer ik zou willen. ALS DORPSMEISJE IN DE STAD In het begin was het fantastisch. Er is altijd leven in de brouwerij. Je kunt al het leuks in het weekend op de fiets doen zonder dat je eerst hoeft te discussiëren over hoe je weer thuis zult komen. Dagelijks uitwaaien aan het kanaal en in de zomer lekker barbecueën. Iets wat je in een dorp niet doet, want dan wordt je raar aangekeken. De stad gaf me een gevoel van vrijheid, niks of niemand is raar. HET BEGON TE KNAGEN Ik voelde me op m’n best als ik de Prins Clausbrug overstak richting Papendorp en als ze daar koeien in de wei hadden gezet. Ik merkte ineens het geluid van de snelweg op, miste weilanden, het bos, stilte en sinds het thuiswerken ook ruimte. We gingen eens op onderzoek uit wat de mogelijkheden waren om een huis te kopen, want de hoeveelheid huur die we maandelijks betaalden deed niet onder voor de maandelijkse lasten van de hypotheek op een huis. OP ZOEK NAAR EEN ‘GROTEMENSENHUIS’ De zoektocht, de Funda verslaving en het eindeloos veel bezichtigen was begonnen. Wat hebben we veel geleerd over hoeveel spaargeld je eigenlijk nodig hebt voor de kosten koper, samenlevingscontracten, bieden op inschrijving, over hol klinkende tegels, versleten kitranden en ga zo maar door… In de fase dat de moed ons totaal in de schoenen was gezakt en we besloten te stoppen met het cirkeltje van bezichtigen, bieden en teleurgesteld zijn kreeg ik de vraag of ik als inwoner van Kanaleneiland wilde schrijven voor de Zuidwester. Schrijven is iets wat ik naast mijn werk als coach en spreker heel graag doe, dus zonder twijfel was dat een ‘ja’. Een eigen column die ik kon invullen zoals ik dat wilde, ik was in mijn nopjes! HIER HAD IK EVEN NIET OP GEREKEND! De eerste column was ingeleverd en we zouden nog één laatste huis bekijken voordat we voorlopig zouden stoppen met zoeken. Op een vrijdagmiddag toen ik op de fiets zat werd ik gebeld door de makelaar, ons bod was geaccepteerd. Ik moest even afstappen. Hoe nu verder?! We hadden een bod gedaan, omdat we de kans niet wilden laten schieten. Ik had er na al die teleurstelling alleen geen rekening mee gehouden dat ons bod geaccepteerd zou kunnen worden. MIJN LAATSTE COLUMN Inmiddels wonen we een paar maanden in het noorden van Nieuwegein, waar we kunnen profiteren van de voordelen van de stad. Ik geniet intens van meer ruimte, minder geluid, minder hoogbouw en meer groen. Deze mooie stap brengt alleen één ding met zich mee wat minder leuk is, dat is dat dit mijn laatste column gaat zijn in de Zuidwester. WIL JE MIJN AVONTUREN BLIJVEN VOLGEN? Dat kan door me te volgen op Instagram @healthbyhanneke. Ik deel ervaringen en tips om jezelf op één te zetten, de lat lager te leggen in het leven zodat je meer naar je hart kunt luisteren en nog meer van het leven kunt gaan genieten. Ik wil je enorm bedanken dat je tot hier gekomen bent met lezen. Dat ik mijn verhaal aan jou kwijt kon en ik je mocht vertellen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. Natuurlijk trek ik met regelmaat mijn wandelschoenen aan om nog even lekker te komen uitwaaien aan het kanaal!

Ontbijtbuffet

Iedere ochtend weer krijg ik van mijn baasje een bakje brokjes. Ze zijn best lekker hoor, daar niet van, maar een beetje saai. Ik eet ze echt wel met smaak op, maar ‘s morgens hoop ik toch altijd op iets anders wat eigenlijk altijd wel lukt. Ik wil naar het park, oftewel: het ontbijtbuffet. In het park is altijd lekkers te vinden. Ik – als voormalig zwerfhondje – heb een neus voor de beste hapjes in de struiken. Een stuk brood, soms een pizzakorst en als ik écht mazzel heb, een croissantje of een koekje. Zeker als het warm is geweest, zijn er ook talloze stukjes vlees en botjes te vinden, mijn lievelingskostje. Het is alleen jammer dat ik het eigenlijk niet mag opeten van mijn baasje, dus moet ik het een beetje stiekem doen. Ze zegt dat menseneten niet zo goed voor hondjes is, maar daar geloof ik niets van. Overigens zijn in het park altijd meer dieren die van de hapjes eten. De ganzen vinden het brood ook al lekker, maar volgens mij krijgen ze er buikpijn van. Hun poepjes als ze brood hebben gegeten, ruiken lang niet zo lekker als de poepjes met alleen maar gras. Ook zijn er soms ratten. Dat is wel grappig hoor, want die kan ik zo lekker wegjagen. Best leuk om achter zo’n rat aan te rennen. En die zijn ook niet zo groot, dus die eten niet zo veel. Er zijn er wel een boel, dat is dan weer jammer. En ze hebben vaak jeukbeestjes. Die zijn heel naar. Gelukkig krijg ik een snoepje dat de jeukbeestjes doodmaakt. Soms ligt er trouwens zo veel eten, dat ik het niet eens op kan krijgen. Dan is er een hele berg rijst met bonen, dat is ook lekker, maar dat is dan veel te veel. Of zo veel brood dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Dat is brood voor wel tien hondjes. Het blijft dan ook te lang liggen en het is dan niet meer zo lekker. Of de ratten hebben er plasjes overheen gedaan. Kijk, ik ben niet vies van wat poep en pies. Geef me een konijnenkeutel en ik rol er heerlijk doorheen. Maar rattenplasjes zijn gewoon vies. Voorlopig laat ik ‘s morgens gewoon nog lekker mijn brokjes staan. Want er is lekkers genoeg te vinden in het park en ik krijg altijd als we thuis zijn alsnog iets lekkers. Honger heb ik niet meer, niet meer zoals vroeger in Griekenland. Ik hou gewoon van lekker eten en het lekkerste eten is vaak in het park te vinden. Van de mensen die het blijkbaar niet meer lekker vinden. Rare mensen…

Heeft u een verhaal voor ons?

Contacteer onze redactie!

Bij de Zuidwester staan we altijd open voor een kopje koffie. Is er iets leuks, interessants of spannends gebeurd bij u in de buurt? Heeft u gewoon vragen of opmerkingen? Schroom niet om onze redactie te contacteren!