7 oktober 2026 – Pens, het hemelse goedje, gemaakt van lamsmaag, gedroogd, en nu zijn het knapperige staafjes die ik iedere dag snoep. Mijn mens vindt ze stinken. Ik snap het niet. Maar mijn mens is hoe dan ook raar met eten. Ik zal het je uitleggen.
Tekst: Laura Vervaart – beeld: Manon Sas
Kijk, mijn neus is heel erg goed. Ik heb natuurlijk al lang geroken dat die doos daar vol met pens zit. En dat is eten en ik heb nu trek dus nu wil ik alles. Klaar uit. Want nu heb ik trek. Of nee: ik rammel van de honger, want ik heb al zeker een half uur niets gegeten en we zijn wezen wandelen. Vervolgens gaat de doos open, de zak met een schaar en ik krijg… een staafje. Een. Terwijl er een hele zak vol is. Een. Ik snap het niet. Waarom maar een als ik er ook veel meer kan eten?
En wat mijn mens daarna doet, is nog veel onlogischer: ze stopt het in een kast. “Opruimen” noemt ze het. “Dan ruik ik het niet,” zegt ze vervolgens. Onzin, ik ruik het nog steeds. Het ligt gewoon dáár. Als ik groter zou zijn, dan kon ik er bij, maar dat ben ik niet en zelfs Fleur de kat wil niet eens in de kast springen om de hele zak op de grond te gooien. Pfff… katten. Heb je helemaal niets aan. Hoe dan ook: hoezo is het dan opgeruimd? Nu kan ik het de hele dag ruiken en kan ik er niet eens bij, gemeen!
En dan zegt mijn mens: “Dat is voor later.” Later? Dat snap ik niet. Kijk, ik ben niet een labrador of golden retriever die zijn bak brokken in een klap naar binnen schrokt, ik ben een hond met klasse. Ik eet kleine beetjes, als ik trek heb. Best handig, want dan kan ik na mijn derde middagdutje nog een hapje eten. Maar bewaren? Voor later? Die snap ik echt niet. En zegt mijn mens nu dat dat precies is wat ik doe? Raar. Mijn mens snapt soms honden echt niet.
Nu krijg ik dus maar een stuk pens per dag. Ik vind het te weinig. Want het is pens. Ze zegt dat het is omdat ik anders te dik wordt ofzo? Kijk, als ze nou zou zeggen dat ik buikpijn krijg, dat is nog logisch. Niet dat ik me daardoor tegen zou laten houden. Pens blijft immers goddelijk spul. En ik vind echt dat ik recht heb op de hele zak als onafhankelijke terriër. Ik kan dat prima zelf. Echt waar. Zonder buikpijn. Zonder andere dingen.
Kate neemt haar baasje, Laura Vervaart, een paar keer per dag mee uit wandelen in Transwijk en doet daar voor De Zuidwester verslag van.
