4 juni 2026 – Anne woont aan de Monnetlaan, is getrouwd en heeft twee jonge kinderen. Ze bespreekt in haar columns de ‘flat’-way of living.
Tekst: Anne Rietveld – illustratie: Manon Sas
‘Een graafmachine!’ roept mijn zoontje. ‘En nóg een graafmachine!’ Enthousiast rent hij over de loopplanken heen en weer. Af en toe blijft hij stilstaan en klemt hij zijn handjes stevig om het hek. Zo staan we soms een hele tijd te kijken, terwijl de werklui zich in de volle zon uit de naad werken.
De straten rondom onze flat liggen helemaal open. Tijdens het oversteken, komen we eigenlijk alleen nog fietsers tegen. Zelfs het drukste kruispunt is afgesloten. Wat een rust. Normaal gesproken ben ik daar altijd nét iets alerter. Ik kan nu eindelijk zonder zweethanden met mijn zwabberende dochter van vijf jaar rustig oversteken en naar haar school toe fietsen.
Kanaleneiland Noord is zowaar autoluw. Tijdelijk, dat wel. Wij hebben nooit een auto gehad. De OV-verbindingen, van bus tot tram, zijn meestal top. Als ik voor mezelf spreek: het is drie keer vallen en opstaan en ik ben bij het winkelcentrum waar zich niet één, maar drie supermarkten bevinden. Om over kledingwinkels nog maar te zwijgen.
Maar goed, voor veel mensen is een auto natuurlijk gewoon handig.
En wij zijn in ieder geval blij met de deelauto’s in de buurt. Daar maken wij dankbaar gebruik van. En ja, het is wat meer gedoe dan wanneer je je eigen auto bezit. Zo was het even zoeken naar autostoeltjes die je kunt inklappen, makkelijk kunt optillen en met een gordel vast kunt maken. En ja: je moet even een stukkie naar de auto wandelen.
Maar als je er eenmaal in rijdt, is het net alsof het je eigen auto is.
Voor even voelt de wijk een beetje langzamer. En eerlijk gezegd bevalt me dat best goed. Kanaleneiland: de Kindvriendelijkste wijk van Utrecht, waar je kind op straat kan spelen.
