19 februari 2026 – Waarom gebeuren alle vervelende dingen in mijn buurt alleenals ik er niet bij ben? Het jaar is pas net begonnen, maar toen ik in januari terugkwam uit Eindhoven, waar ik oud en nieuw heb gevierd, was het eerste wat ik las dat er hier waterkanonnen moesten worden ingezet vanwege het agressieve tuig dat hier de boel
onveilig maakte.
Dat is het rare: waar zijn die etters op andere dagen? Kijk ik niet goed, is mijn bril te roze? Want in de sneeuwstorm, toen ik na mijn werk terugreed vanaf mijn werk in Eindhoven, begaf mijn autootje het ineens half op de weg, half in een parkeervak. Ik stapte uit en gebaarde verontschuldigend naar de auto die net het straatje in kwam rijden. Die kon er duidelijk niet langs. Een grote man stapte uit en wuifde mijn verontschuldigingen weg. Terwijl hij naar mijn auto stond te kijken, kwam er nog een auto aangezwabberd waar twee grote mannen uitstapten. “Zullen we duwen, mevrouw?” Maar nee hoor, bakkie gaf geen sjoege. De mannen klommen om beurten in de auto om iets te proberen. Drie jongedames in lange jassen die vapend langsliepen, kwamen ook helpen met duwen. En nog een man en een vrouw van de handhaving. Negen mensen stond aan mijn autootje te sjorren tot hij toch nog in het parkeervak belandde. Ik bedankte iedereen hartelijk. Dat is elke keer mijn ervaring hier: is er wat, dan rukt de halve buurt uit om te helpen. Ook in de sneeuw in het donker.
Niet meer aan de praat te krijgen…
Zal ik een Deugdruif Defence Force beginnen? De straat op gaan en bekertjes lauwe thee uitdelen, iedereen vragen: “Hoeveel van uw buren kent u bij naam?”
Ik begreep dat er met oud en nieuw adequaat is ingegrepen. Fijn, maar het moet toch anders kunnen. Ik denk dat deze schoften zich volgend jaar op 31 december voor vrijwilligerswerk bij een brandwondencentrum moeten melden, dan piepen ze wel anders. Zo’n hardnekkige optimist ben ik dan ook wel weer.
Nienke Esther Grooten, Eindhovense van origine en voormalig stadsdichter aldaar, werkt als pedagogisch medewerker in de kinderopvang. Schrijft en zingt graag. Blij dat ze inmiddels al vier jaar op Kanaleneiland mag wonen.
