3 oktober 2025 – Ik heb vier pootjes en daar kan ik heel, heel hard mee rennen. Echt heel, heel, heel erg hard. Mijn mens heeft er maar twee, dus ik snap wel dat ze soms wat hulp nodig heeft om verder te komen. Of als ze snel moet. Kijk, met mijn vier pootjes kan ik echt superhard gaan, maar met die twee van mijn baasje? Als zij heel hard gaat, dan ben ik gewoon wat aan het dribbelen. En als we dan eindelijk net lekker bezig zijn, dan moet mijn baasje alweer stoppen, want dan moet ze heel hard hijgen. Dus ja, ik snap wel dat ze soms wat hulp zoekt op een ding met wielen.
Tekst: Laura Vervaart – Beeld van Kate: Manon Sas
Dat ding met wielen is wat raar. Het heeft net zo veel wielen als mijn baas looppoten heeft: twee. En met haar looppoten gaat ze dan rondjes draaien en dan gaan de wielen
ook rondjes draaien en dan kan ze net zo hard gaan als ik kan rennen. Best leuk eigenlijk. Soms mag ik gezellig aan de riem ernaast lopen, meestal ga ik dan bij mijn vriendje spelen en dat is echt superleuk dan. Dan gaan we de hele dag samen spelen, samen een dutje doen, samen wandelen, samen brokjes eten en samen op een kauwstok kauwen. Dus als we dat gaan doen, dan ben ik heel erg blij en ga ik echt heel, heel hard rennen.
Soms kan het ook wel eens dat ze een mand voorop haar fiets doet en dat is veel minder leuk. Ik mag dan niet rennen, mijn baasje zegt dan dat het veel te ver is voor mij om te lopen. Misschien heeft ze wel gelijk. Ik ben immers ook geen vier meer, ik begin met mijn negen jaar een beetje een dame met respectabele leeftijd te worden. Die mand, die vind ik niet zo leuk. Het lijkt een beetje op een lekkere mand om in te liggen, maar deze heeft een ding er overheen dat dan dicht gaat. Voor de vei-lig-heid zegt mijn baasje dan. Ik vind het onzin, maar ik doe maar mee.
Als we met de mand gaan, dan gaan we eigenlijk nooit naar mijn vriendje toe, dan gaan we ergens anders heen. Soms gaan we naar die mevrouw bij het andere park die ook naar hondjes ruikt en waar ik binnen met mijn bal mag spelen. Dat is wel fijn dan. Daar hebben ze ook een hele zachte vloer waar ik heel fijn op kan slapen. Andere keren gaan we naar de Witte Jas en dan ben ik niet blij. De Witte Jas is nooit leuk. Maar gelukkig is dat niet zo vaak en gaan we vaker naar die mevrouw toe om daar te zijn.
Eigenlijk zijn die wielen best handig, als ik er zo over nadenk. Dan heeft mijn baasje wat minder last van haar gebrek aan vier pootjes om mee te rennen en kan ze bijna even hard gaan als ik. Maar ik ga altijd harder. Als ik wil….
