8 juni 2026 – In deze rubriek wil De Zuidwester de verborgen sterren van de buurt laten schitteren. Een prachtig initiatief om aandacht te geven aan de vaak onzichtbare krachten die achter veel activiteiten en inspanningen in de buurt staan. Deze mensen werken vaak achter de schermen, maar hun toewijding en inzet maken een wereld van verschil voor de gemeenschap. Door hun verhalen en bijdragen in de spotlight te zetten, creëren we niet alleen waardering, maar ook inspiratie voor anderen om actief bij te dragen aan onze buurt.
Tekst: Amina Berkane Abakhou
Lies van Loon is een betrokken bewoner van Kanaleneiland. Haar leven begint in de Tweede Wereldoorlog. In de nasleep van de hongerwinter verliest zij haar eerste zusje. Als oudste van vijftien kinderen groeit ze op met een sterk gevoel van zorgzaamheid en verantwoordelijkheid. Aanpakken en studeren gaan voor haar vanzelf samen. Die houding vormt de basis van haar verdere leven.
Lies: “Mijn hart ligt inmiddels al 57 jaar in Kanaleneiland en Park Transwijk. Dit park is voor mij en voor velen een plek van ontmoeting, voor jong en oud. Eind jaren zeventig verandert dat beeld drastisch. De gemeente besluit dat nieuwe Nederlanders op Kanaleneiland moeten wonen. Zonder informatie of begeleiding leidt dit tot verbijstering en gedwongen verhuizingen. Vervolgens raakt park Transwijk in verval, het houten fort vergaat, het park is onveilig, wordt afgesloten en met ESF-subsidie (red. Europees Siciaal Fonds) opgeknapt. In 1995, vijftig jaar na de Bevrijding, is de feestelijke kleinschalige heropening.”
Lies werkt in het beroepsonderwijs, eerst op Kanaleneiland, later op verschillende plekken in Utrecht, vervolgens in Rotterdam. Haar loopbaan eindigt uiteindelijk als directeur op een groot ROC, afdeling gezondheidszorg. Een pad dat zij nooit had voorzien, maar dat ‘gewoon zo liep’.
Lies: “Na twintig jaar pendelen woon ik weer echt in mijn wijk, en ik ben geschokt. In 2019 stuurde ik samen met andere bewoners een omvangrijk dossier naar de Nationale Ombudsman: “Tien jaar melden en niet handhaven”. De klachtencoördinator van Utrecht noemt het een aanklacht tegen de gemeente, er veranderde niets.” Tijdens corona herstelt de natuur in Park Transwijk zich na al die jaren van festivals. “Het voelt als een verademing in die spannende tijd. We kunnen het hele jaar wandelen!”
2022–2026. De evenementen gaan weer los. “Het speelveld verandert in éen grote zandbak, een foto in het AD maakt indruk. Hoorzittingen en rechtszaken volgen. Helaas, de afdeling vergunningen heeft geen team voor de mentale gezondheid van mensen en de wethouder vergunningen noemt betrokken omwonenden schreeuwende oudjes die vanzelf een keer ophouden.”
Eind 2024 richten bewoners de Stichting Vrienden van Park Transwijk op, een poging om het park beter te beschermen. Lies benadrukt dat zij niet tegen grote evenementen zijn, maar Park Transwijk is bestemd voor de mensen op Kanaleneiland en Transwijk, voor kleinschalige evenementen die voor verbinding zorgen.
Lies: “Ik zie de ongelijkheid: aantoonbaar veel te weinig groen, hittestress, en een hogere bevolkingsdichtheid dan gemiddeld. Ondertussen herinner ik me de mooie kanten van de wijk, van park Transwijk, net als mijn kinderen en mijn kleinkinderen.
